پیر مردی رنجور     با عصای خسته

برسر گله خود         دست بر نی بسته

با نوای سازش        دائما" میگوید

کی خدای زیبا       خالق هستی ها

منو این دشت قشنگ     سالهاست آمیخته ایم

در میان این دشت    الک آویخته ایم

پس چرا حاصل عمر    این چنین میگردد

من به دنبال غذا         دست بر روی دعا

ناگهان رسم دعا       شد حاجت روا

ملکی از دل وجان     شد ظاهر بر شبان

زیر لب گفت که ای    پیر مرد غرق دعا

هیچ فهمیده ای          تا کنون تا به کجا

واقف است بر ماجرا   تا نگفتی گفته ها

یا رب اذنی داده     برسانم برشما

عاقبت مثل همیم         من و تو ملک خدا

لیک باید دانست      همگی یکسانیم

کز به عشق روزی    جمله سرگردانیم

     پیر مرد شد به خدا     رنگ از رخسار جدا

رفت در خانه خود    شد از عشق جدا