کوه غصه
ای کاشک که با تیشه فرهادی خود
این کوه بلند غصه را بردارم
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۱ ساعت 9:25 توسط فرهاد
|
ای کاشک که با تیشه فرهادی خود
این کوه بلند غصه را بردارم
ای که آن حلقه زلفت نشست در یادم
من همان بنده عشقم که تو دادی جانم
هیچ طعنه مزن کسی که دل داد به تو
شاید که گنه کار کس دل باشد
در مجلس عیاش اگر میرقصی
خوش باش که این عمر گران میگذرد